کشکول جوانی ، جوان ، ریز نقش ، مودب ، سربه زیر و بسیار پر انرژی و البته مثبت اندیش  . یه کشکول داره که شاید توش جوونی جمع کرده برای خودش ، شما و همه دوستانی که به وبلاگش سر می زنن ، تا اونو سخاوتمندانه به همه کسانی که این چند ساله تو این دنیای مجازی وبلاگی پیداشون کرده عرضه کنه . شغلش در حوزه  وبلاگ نویسه که برعکس همه مشاغل نه تنها در آمد زا نیست بلکه باید از کیسه خودش هم براش پرداخت کنه . تو دفتر توسعه وبلاگ دینی که قصدش هدفمند کردن وبلاگهای دینیه ، مدیر اجرائیه و حقا برای اینکه به بهترین نحو کارش رو انجام بده خیلی تلاش میکنه . حامد احسان بخش این بار مهمان وبلاگ ما شده تا یه کم بیشتر اینجا با دغدغه هاش آشنا بشیم ، حرفایی که تو وبلاگ خودش نزده رو اینجا شاید بتونید بخونید

محبوبه بوجار : خودتون رو کامل معرفي کنيد

حامد احسان بخش : بنام خدا . حامد احسان بخش . همين ديگه . به نظرم كامل باشه .

محبوبه بوجار : نه . اين کامل نيست . سن ، تحصيلات ، محل زندگي ، شغل

حامد احسان بخش : پس بذاريد عين زندگينامه كه در پوسترهاي انتخاباتي چاپ مي شه خودم را معرفي كنم .

حامد احسان بخش . 21 سال سن كه در يك خانواده مذهبي در قم به دنيا آمده . هم چنان هم با همان خانواده داره زندگي مي كنه . شغل هم وبلاگ نويسي و همکاری با دفتر توسعه وبلاگ دینی .

محبوبه بوجار : وبلاگ نويسي درآمد زاست ؟

حامد احسان بخش : البته قطعا پاسخ به اين سوال من به صورت كليشه اي خواهد شد .  اما وبلاگ نويسي در آمد زا نيست و براي وبلاگ نويسي بايد خرج هم بكني . 

محبوبه بوجار : کمی از دفتر توسعه وبلاگ دینی بگید ؟ 

 حامد احسان بخش : دفتري در قم داريم که با همکاری تعدادی دانشجو و طلبه فعالیت می کنه و یکی از اهدافش ارتقا سطح كيفي و كمي وبلاگ نويسي در حوزه دين و مذهب هست. البته اين كار را به خاطر علاقه به كارهاي ديني ، فرهنگي و وبلاگي پذيرفتم . بقيه اعضاي دفتر هم به همين منوال . چون واقعا با توجه به موقعيت شغلي بقيه اعضاي دفتر توسعه وبلاگ دینی  ، تشكيل دفتر و انجام كار در آن تنها به خاطر حس انجام وظيفه و پيشرفت توسعه دين در فضاي وبلاگ بوده و بس .

محبوبه بوجار : بنر وبلاگتون به شخصه براي من سوال برانگيزه ، چرا اين بنر رو انتخاب کرديد ؟

حامد احسان بخش : راستش من معمولا براي طراحي بنر وبلاگ يه سري ايده هاي عجيب غريب ميدم . هر چند به نظرم قابل فهم باشه . ببينيد اسم وبلاگ كشكول جواني هست . مهمترين دغدغه يك جوان ازدواجش هست كه يك سمبل ازدواج سمت چپ بنر مشاهده مي كنيد . يك چشم سمت راست بنر هست كه به روايتي نگاه متفاوتي به دنيا و زندگي و جواني و وبلاگ نويسي داره . شايد بشه گفت اينم سمبل خود من هست كه دوست دارم نگاه متفاوتي داشته باشم به موارد ياد شده . سه تا پروانه كه حالت صعود به سمت بالا يا همون خدا را نشون ميدن . پروانه هم كه سمبل ظرافت و زيبايي هست . كشكول جواني كه به شكل نستعليق نوشته شده و گل قالي زمينه بنر هم نشانه سنتي بودن هست

بعضی از آدما عجیبن ، بعضی ها دوست دارن عجیب باشن ، بعضی ها هم دوست دارن که عجیب رفتار کنن و حرف بزنن صرفا برای اینکه روحیاتشون شناخته نشه ، از نظر من رسول عاصمی از آدمای دسته سومه . با اینکه مدت زیادی نیست که میشناسمش ، ولی از روی گفته هاش به یه شخصیتی رسیدم که برام عجیبه ، میگه با بقیه هم سن و سالهاش فرق داره ، چهار تا از دوستاش رو با دستای خودش دفن کرده و یه هفته رفته بوده اون دنیا ،  برای توضیح خودش نوشته : به نظر من اگر الان خودمون باشیم.هر چی بخوایم می شیم.به شرطی که نقش بازی کردنو کنار بزاریم و واقعا خودمون باشیم.

این یکی از جالبترین مصاحبه ها است ، برای من که جالب بود . رسول یکی از بچه های فنی خبرگزاری مهره .

محبوبه بوجار: رسول عاصمي کيه  از نظر خودش ؟

رسول عاصمی : يه دانشجو . البته محمد هم داره

محبوبه بوجار: همين ؟ رسول عاصمي فقط يه دانشجوست؟

رسول عاصمی: البته بعد از يه بنده خدا بودن

محبوبه بوجار: و اين دانشجو بعد از دوران دانشجو بودن ميخواد چي باشه؟

رسول عاصمی: مي خواد خودش باشه ، نمي خواد شخصيت و افکارش عوض بشه

رسول عاصمی: چرا ؟ چون فکر ميکنه کامله ؟ هيچ اشکالي نداره ، يا حتي به فکر پيشرفت نيست؟ بهتر شدن ؟

رسول عاصمی: نه از کي تاحالا کامل شدن با شخصيت رابطه پيدا کرده؟

محبوبه بوجار: يعني از نظر شما شخصيت آدما هميشه بايد يه جور بمونه ؟ عوض نشه ؟

رسول عاصمی: من با آدما کاري ندارم . ولي شخصيت و خصوصيات خودمو دوست دارم نمي خوام عوض بشه

محبوبه بوجار: پس اونار کامل ميدونيد ؟

رسول عاصمی: دوسشون دارم . قطعا کامل نيستن ولي چون دوسشون دارم مي خوام همينجوري بمونن . اگه هم قرار باشه کامل تر بشه بايد رو همين چارچوبي که هست پيش بره چون من اينطوري مي خوام.

 محبوبه بوجار: اين يکي از اولين نوشته هاي شماست : بیایید با این باور شروع کنیم که تا "جان" دگر نشود "جهان" دیگر نخواهد شد .  گفته الان شما با اين نوشته در تضاد نيست ؟

 رسول عاصمی: نه

محبوبه بوجار: جواب دندان شکني بود ، ممنون

رسول عاصمی: دندان شکن نه، قاطعانه

محبوبه بوجار: خوب ، چون قرار نيست اين گفتگوي دوستانه به بحث تبديل بشه ، از مانور دادن رو اين سوال ميگذريم . با چه هدفي شروع به وبلاگ نوشتن کردي ؟ صرفا اپيدمي وبلاگ نويسي گرفتتون يا واقعا براي نوشتن حرفهايي که فکر ميکرديد يه جا بايد نوشته بشه؟

 رسول عاصمی: هر جور راحتيد . نه فقط مي خواستم يه جورايي ابراز وجود کنم

محبوبه بوجار: و شد اونجور که ميخواستيد ؟

رسول عاصمی: آره خدارو شکر موفق هم بود.ولي بعد از گذشت اين مدت هدف فراتر شد

محبوبه بوجار: يعني به چي رسيديد ؟ چه هدفي رو دنبال ميکنيد ؟

 رسول عاصمی: مي خوام بفهمم  تو زندگيم چي مي خوام . به نظر من اگر هر کسی بدونه چي مي خواد خيلي زندگي شيرين تر ميشه

محبوبه بوجار: چند سوال ، با جواباي يه کلمه اي . مهر؟

رسول عاصمی: خوب

محبوبه بوجار: لاسجردي ؟

رسول عاصمی: منطقي

محبوبه بوجار: دنيا؟

رسول عاصمی: کثيف

محبوبه بوجار: آدماش ؟

رسول عاصمی: دوست داشتني

محبوبه بوجار: عشق؟

رسول عاصمی: قشنگترين واژه و در عين حال بي معني ترين واژه

محبوبه بوجار: دنيارو کي ميسازه؟ منظورم خالقش نيست

رسول عاصمی: خودمون

محبوبه بوجار: يعني ما آدما؟

رسول عاصمی:  آره ، هرکسي برا خودش مي سازه

محبوبه بوجار: يعني آدما دوست داشتني هستن ؟ و خوب؟

رسول عاصمی: همه آدما دوست داشتني هستن تا وقتي که خودشون بخوان

رسول عاصمی: يه جمله بگم؟

محبوبه بوجار: بفرماييد

رسول عاصمی: هميشه افرادي هستند که تو را مي آزارند،با اين حال به همه اعتماد کن.فقط مراقب باش کسي که تو را آزرده دوباره به او اعتماد نکني. البته ربطی به سئوال بالایی نداره .

محبوبه بوجار: پس چطور اين آدماي دوست داشتني دنياي کثيفي مي سازن؟

رسول عاصمی: حتما خودشون نخواستن دوست داشتني باشن. هر کسي براي خودش دنيايي داره. دنيا از نظر من کثيفه .

محبوبه بوجار: گل؟

رسول عاصمی: از بين رفتني

محبوبه بوجار: محرم و احترامش ؟

رسول عاصمی: زيبا

محبوبه بوجار: کتاب؟

رسول عاصمی: گرون

محبوبه بوجار: خواب؟

رسول عاصمی: بي معرفت

محبوبه بوجار: خواب بي معرفته؟

رسول عاصمی: آره

محبوبه بوجار: چرا چون بهت سر نميزنه ؟

رسول عاصمی: چون کم سرميزنه و زود ميره

محبوبه بوجار r: شما فرزند شهيد هستيد ، دوست داريد از پدرتون بگيد کمي ؟

رسول عاصمی: آره . ولي چيزي يادم نيست .

محبوبه بوجار: اول بگيد چند ساله بوديد که پدرتون شهيد شد؟

رسول عاصمی  : یک و نیم ساله

محبوبه بوجار: ازشون  چي براتون گفتن؟

رسول عاصمی: تو دو کلمه توضيح ميدم . مرد خدا

محبوبه بوجار: رسول عاصمي چند ساله است و چي ميخونه ؟

رسول عاصمی  : 23 ساله ارتباطات گرايش روابط عمومي ، البته 3 روز دیگه 24 ساله میشه .

محبوبه بوجار: پس تولدتون رو تبريک ميگم ، اميدوارم که سالهاي سال به خوبي زندگي کنيد و به همه آرزوهاي قشنگتون برسيد

رسول عاصمی: ولي سن اصلا مهم نيست چون همين الان به جرئت ميتونم بگم اندازه 40 سال تجربه دارم

محبوبه بوجار: در مورد اين موضوع بعدا حرف ميزنيم . جاش تو وبلاگ نيست .

رسول عاصمی: اتفاقا هست

محبوبه بوجار: ميدونيد ، پسراي هم سن شما همه اينجورين . همه فکر ميکنن به اندازه يه آدم 40 ساله تجربه دارن . اما وقتي به 40 سالگي مي رسيد خودتون به اين حرف خودتون مي خنديد . باورتون نميشه که تو اين سن يه همچين ادعايي داشتيد.

رسول عاصمی: من اينطوري فکر نميکنم

محبوبه بوجار: دقيقا ، اين جمله اي که همه ميگن ، و قبول هم نميکنيد که تا تجربه يه مرد 40 ساله رو به دست بياريد خيلي راه داريد

رسول عاصمی: من  از اول رو پاي خودم بودم، جون کندم . با همين دستام چهارتا از رفيقامو زير خاک کردم . خودم هم يه هفته مرده بودم . دو سال تنهاي تنها زندگي کردم و سرد و گرم روزگارو چشيدم

محبوبه بوجار: يعني چي يه هفته مرده بوديد؟

رسول عاصمی: يعني تو کما بودم

محبوبه بوجار: براي چي ؟ تصادف ؟

رسول عاصمی: آره تصادف

محبوبه بوجار: بايد تجربه جالبي باشه

رسول عاصمی: به هر حال تجربس ولي جالب نيست

محبوبه بوجار: تا حالا با آدمي که از اون دنيا اومده حرف نزده بودم

رسول عاصمی: البته براي ديگران

محبوبه بوجار: خوب ، شايد بيشتر از هم سن هاي خودتون تجربه داشته باشيد ، اما نه به اندازه يه آدم 40 ساله  .  بگذريم.   وبلاگ شما تقريبا متنوعه ، از هر چيزي توش پيدا ميشه تقريبا . رابطه شما با سياست چطوريه؟

 رسول عاصمی: هر جا سياست هست دو رنگي و دروغ هم هست . ولي نميشه ازش فرار کرد.

محبوبه بوجار: روابط اجتماعيتون خوبه؟

رسول عاصمی: با ديگران؟

محبوبه بوجار: بله خوب ، آدم نميتونه با خودش رابطه اجتماعي برقرار کنه طبيعتا

رسول عاصمی: آخه ديدم يکي يکي حوزه هاي خبر رو دارين ميگين . گفتم حتما بعدشم نوبت

رابطه ورزشي ، هنری ، دانشگاهی و اقتصادیه .

محبوبه بوجار: نه ، من فقط سياسي رو پرسيدم . اون هم نه در مورد حوزه کاري شما ، در مورد شخص خودتون گفتم

 رسول عاصمی: من با افراد رابطه خوبي دارم . ولي اجازه نميدم هر کسي با من رابطه خوبي داشته باشه

 محبوبه بوجار: چرا؟

رسول عاصمی: شايد يه ذره خود خواهانه به نظر برسه . ولي من دوست دارم افرادي روکه باهاشون رابطه دارم خودم انتخاب کنم .

محبوبه بوجار: پس دور خودتون حصار کشيديد به نوعي

رسول عاصمی: حصارش نا مرعيه . اونايي که اجازه ورود داشته باشن هماهنگه

محبوبه بوجار: اين مصاحبه براي من خيلي جالب بود

رسول عاصمی: براي منم همينطور

محبوبه بوجار: گرچه سوالات زيادي رو نپرسيدم ، يعني نشد که بپرسم ، ولي جالبترين مصاحبه و چتي بود که داشتم

محبوبه بوجار: ممنون از وقتي که گذاشتي.  اگه چيزي هست که بدون پرسيدن ميخواييد خودتون بگيد ، مي شنويم ، يعني ميخوانيم

رسول عاصمی: هنر مصاحبه کننده تو طرح سوالات پيچ داره . این حرف منطقی که همیشه پایان و نتیجه اونطور نیست که انتظار داریم. ولی منطقی تر از اون اینه که هر چی بخوایم همون می شیم . "یعنی می شود و می توانیم"

محبوبه بوجار : پس مشکل کجاست؟

رسول عاصمی:  مشکل اینه که می دونیم چی نمی خوایم ولی نمی دونیم چی می خوایم.

به نظر من اگر الان خودمون باشیم.هر چی بخوایم می شیم.به شرطی که نقش بازی کردنو کنار بزاریم و واقعا خودمون باشیم.

محبوبه بوجار: ممنون

کوروش ضیابری ، به دنبال موفقیت نیست ، بله ، درست است  او به دنبال موفقیت برای خودش نیست ، اگر تلاش میکند ، اگر می نویسد ، اگر تحقیق میکند همه برای رسالتی است که بر دوشهای کوچک اما پر توان خود حس میکند . و تا زمانی که این بار وظیفه را به سر منزل مقصود نرساند احساس آرامش نمیکند . میخواهد صلح و آرامش را به مردمی که آن را فراموش کرده اند و یا اصلا بلد نیستند بیاموزد ، حتی اگر مردم فلسطین و اسراییل باشند . 

وبلاگش را که باز میکنی ستون بلندی از موفقیتها ، عناوین و تقدیرنامه ها را زیر عکسش ، با آن چشمان به ظاهر نگران و امیدوار به آینده ای روشن برای همه مردم جهان ، جلوه نمایی می کنند ، اما هنوز هیچکدام از آنها را به عنوان آرمان خود قبول نکرده است . همه آنها را موهبتی از جانب عشق آسمانیش میداند .

ببینیم کوروشی که آرزویش دبیر کلی سازمان ملل است ، نه برای خود نمایی ، بلکه برای خدمت رسانی و انجام رسالت اصلی این پست است  چه حرفهایی برای گفتن دارد که شاید جایی از او پرسیده نشده است :

عباسی : بعنوان اولین سوال؛ با توجه به موقعیت و جایگاه کنونی شما، مصاحبه‌های زیادی با شما صورت گرفته، سوالم اینه که همیشه دوست داشتید توی این گفتگوها اولین سوالی که از شما پرسیده می‌شد، چی باشه که تا به حال ازتون سوال نشده؟

ضیابری :  هيچ وقت به اولين سوالي كه دوست داشتم ازم بشه فكر نكردم. ولي يك سوال در ذهنم هست كه شايد بتونه آخرين سوال باشه! وقتي به سوال آخر رسيديم مطرحش مي‌كنم. در نتيجه ترجيح مي‌دم در سوال اول، يك راست با كمك مصاحبه‌كننده برم سر اصل مطلب. يعني موضوعي كه قراره روش بحث بشه. به قولي دوست دارم آن تاپيك باشم در چنين مصاحبه‌هايي.

عباسی : برای جایگاهی که اکنون به آن رسیدین، از چه زمانی برنامه‌ریزی کردید؟ اصلا هیچگونه برنامه‌ی قبلی داشتین یا خیر؟

ضیابری :   راستش وقتي در مورد جايگاهم صحبت مي‌شه خيلي افسوس مي‌خورم. اولاً با خودم فكر مي‌كنم آيا آنچه به عنوان يك موقعيت رسانه‌يي براي خودم به دست آوردم، لياقتم بوده يا نه.

ثانياً به اين مساله فكر مي‌كنم كه آيا واقعا اونچه كه به دست آوردم، ارزش مطرح شدن داره يا نه. در پايان به اين نتيجه مي‌رسم كه تنها شمه‌يي از الطاف خدا بيش نبوده.

راستش من اصلاً فكر نمي‌كردم روزي جوانترين خبرنگار جهان باشم، به رسانه‌ها برم و خبرنگارها باهام مصاحبه كنن.

وقتي شش سالم بود، با خوندن شاهنامه‌ي فردوسي وارد گود ادبيات زندگي‌ام شدم. اون موقع هم فارسي رو بلد بودم و هم انگليسي. شايد كتاب خوندن، بزرگترين پلي بوده كه در زندگي ازش رد شدم

زماني كه بهم حسابي توصيه مي‌كردند كتاب بخونم، هيچ وقت فكر نمي‌كردم واقعاً مي‌تونه فايده‌يي هم داشته باشه. چه برسه به اينكه يك دنياي جديد به عنوان افق تازه‌ي زندگي برام بسازه. تا اينكه فهميدم خوندن هر كتاب يعني يك قدم نزديكتر شدن به موفقيت. برنامه‌ريزي خاصي نداشتم مگر اينكه وقتي كتاب مي‌خوندم، با خودم فكر مي‌كردم حتماً يه روزي در يك مقياس وسيع كمكم مي‌كنه يا حداقل من رو به جايي مي‌رسونه.

عباسی : چه مدت طول کشید تا به این درجات رسیدید؟ دیر گذشت یا خیلی زود سپری شد؟

ضیابری :  الان كه نگاه مي‌كنم با خودم احساس مي‌كنم اصلاً زماني نگذشته. در عين حال خيلي سريع، تند و حيرت‌انگيز گذشته. زمان هميشه براي من يك مقوله‌ي تعجب‌آور و غريب بوده. هيچ وقت به تعريف درست و دقيقي از زمان نرسيدم. ولي در عرض مدتي كه سپري شد، هر روزي يك سال بود برام.

عباسی : از این همه اوج و تعالی چقدر لذت می‌برید؟

ضیابری : باور كنيد اوج و تعالي خاصي نيست. نمي‌دونم هر كسي جاي من باشه چه حسي داره. وقتي جايزه‌هاي عنوان بين‌المللي جوانترين خبرنگار جهان رو مي‌گرفتم خيلي لذت مي‌بردم به ويژه كه فكر مي‌كردم هموطنانم، قدر اين عنوان رو به عنوان يك افتخار ملي بدونند و فكر نكنند اين يه فرصته براي مطرح كردن خودم... ولي خوب، الان احساس پوچي عجيبي دارم.

عباسی : چرا پوچي؟!!!

ضیابری : احساس گناه مي‌كنم. فكر مي‌كنم كاري نكردم. فكر مي‌كنم دقايق زيادي از عمرم سپري شدند كه نبايد به اون شكل سپري مي‌شدند. فكر مي‌كنم خيلي خدمات موثرتري مي‌تونستم بكنم كه نكردم. فكر مي‌كنم لياقت اين همه لطف خدا رو ندارم. فكر مي‌كنم وديعه‌يي به من سپرده شده كه لياقت حفظش رو ندارم. فكر مي‌كنم استعدادهايي به من داده شده كه بايد به آدمهاي لايق‌تري سپرده مي‌شد.

عباسی : شما که اينجوري بگين پس من و امثال من چي بگن آقاي ضيابري؟!!!!!!!

ضیابری :  يه روزي يك حديثي از يكي از ائمه مي‌خوندم. مي‌فرمودند هر يك سطري كه آدمي در جهت اصلاح جامعه بنويسه، يك قدم از آتش جهنم دور مي‌شه. من تا الان بيش از دوهزار مقاله به زبانهاي مختلف نوشتم. همه‌اش هم در موضوعات علمي و اجتماعي بوده. ولي فكر مي‌كنم اينها كافي نيست... با خودم مي‌گم روزي عمر همه‌ي ماها تموم مي‌شه. اونوقت براي عرضه چي‌ داريم؟ خودم رو مي‌گم. آخر دنيا كه بشه، بار گناهام اونقدر سنگينه كه معلوم نيست با چه رويي قراره در پيشگاه داور حاضر بشم. پس من براي چي زنده‌ام؟ براي نكاشتن و درو كردن در مزرعه‌ي ديگه‌يي كه حرفشو مي‌زنميم؟

عباسی : اصلا حالا که اينطور شد، از احساس‌های قشنگتون برامون بگین.

ضیابری :  احساسهاي هر آدمي قشنگه. مطمئن باشيد كسي كه دست به قتل مي‌زنه هم آدم حساسيه. چون اون دين داره... دين هر كسي وجدانشه و مذهب هر كسي، زماني كه از عمرش سپري مي‌كنه. تعريف من از دين، تعريف يك كلمه‌ي خيلي ساده‌يي هست. دين يعني وجدان و مذهب يعني زمان. حالا از كدوم احساسام بگم؟ يه تست روانشناسي هست كه مي‌گه هر فرد مي‌تونه يك شكل با استفاده از ده عنصر شامل مثلث، مربع و دايره بكشه

آدولف هيتلر، يك آدم كشيد كه ده عضو اصلي تشكيل دهنده‌ي شماي آدم رو مثلث تشكيل مي‌دادند. هيتلر آدم صد درصد خشني بود. من هم يك روز بدون باخبر بودن از نحوه‌ي اين تست، شكلي كشيدم. پنج مربع و پنج دايره. مثلثي در شكل من نبود. بهم گفتن پنجاه درصد منطقي و پنجاه درصد احساسي هستي.

به اين تعريف راضي‌ام!. اميدوارم اينطور باشه.

عباسی : حالا يکي از زيباترين احساساتتون را برامون بگين؛ شما که 50 درصد احساسي هستيد قطعا احساسهاي زيبای زيادی داريد.

ضیابری : يكي از زيباترين احساسات من... من عشق رو تجربه كردم. عشق فكر مي‌كنم در كنار نفرت، زيباترين احساسيه كه خداوند به بشر عطا كرده. من عشق زميني رو تجربه كردم. بگذريم كه هيچ وقت توفيقش نبود تا به سرانجام برسونمش چون انگار آدمها اين روزها عشق رو به يك بازيچه‌ي سرگرم‌كننده تبديل كردن تا باهاش هم خودشون چند روزي خوش باشند و هم ديگران رو سرگرم كنند!! اما عشق زميني اگر پاك، خالص و بي‌چشم‌داشت بشه، بدون برو برگرد به عشق الهي تبديل مي‌شه. من خدا رو خيلي بهتر شناختم. تنها معشوقي بايد باشه كه نه آزارت مي‌ده و نه ازت چيزي میخواد. اينم يه حس زيبا.

عباسی : به نظر شما فرق بین زیبایی و قشنگی چیه؟

ضیابری :  تا حالا بهش فكر نكردم. به نظر نمي‌رسه زياد تفاوتي در معنا داشته باشند مگر در لفظ! زيبايي يك مقدار ادبي تر به نظر مي‌رسه.

عباسی : شیرین‌ترین و همچنین دشوارترین خبری که تهیّه کردید، چی بوده؟

ضیابری : سوال جالبيه. شيرين ترين خبري كه تهيه كردم رو واقعاً به ياد ندارم. خبرهايي كه بهم بچسبن خيلي زياد بودن. مثل خبري كه مربوط به ديدارم با آقاي عطاالله مهاجراني وزير وقت فرهنگ و ارشاد بود. باهاشون يك مصاحبه‌ي خبري كردم.

دشوارترين خبر... خبر دشوار هم زياد تهيه كردم. مثلا يك بار تيم سپاهان اصفهان اومده بود رشت، تيم استقلال شهرداري رشت رو برده بود. اونوقت مردم در حال خسارت وارد كردن به رختكن تيم اصفهاني بودند و به طرز خيلي بدي تجمع كرده بودند. وقتي به داخل رختكن رسيدم تا با سرمربي وقت تيم مجيد بصيرت صحبت كنم، دل و روده‌ام داشت از دهنم بيرونه مي زد.

عباسی : اگه قرار باشه خبري از ايران به خارج گزارش کنين چقدر حس وطن دوستي روي اون خبر تاثير ميذاره؟

ضیابری :  اينجا بايد اون پنجاه درصد منطقي به كار آدم بياد. هيچ حسي نبايد هنگام تنظيم خبر روي شما تاثير بذاره. حتي اگه مجبور بشيد تنها خبرنگاري باشيد كه خبر كشته شدن پنجاه نفر بچه توسط يك قاتل و جاني رو مخابره كنيد. كار عكاسان خبري كه خيلي در اين زمينه سخت تره و بايد دلخراشترين صحنه ها رو به تصوير بكشند. حس وطن دوستي رو موقع تنظيم خبر مي‌بوسم مي‌گذارم يك گوشه و خبرم رو تنظيم مي‌كنم واقعيت رو مي‌نويسم . فقط همين.

عباسی : اگر در کنار خبرنگاري يه شغل دیگه‌ای هم داشته باشين و يه روز مجبور بشين خبري رو گزارش کنين که موقعيت شغلي‌تون با اون به خطر مي‌افته، کدومو ترجيح ميدين؟ خبر را یا شغلتون را؟

ضیابری : خبر رو ترجيح مي‌دم. كما اينكه تا حالا اين كار رو كردم. خبرهايي رو تنظيم كردم كه غير از خودم، جايگاه دبير صفحه، سردبير و كل تحريريه رو به خطر انداخته. من وظيفه‌ام رو انجام مي‌دم/ خبرنگار بايد آينه باشه. مگه آينه انتخاب مي‌كنه چه چيزي رو ببينه و چه چيزي رو نبينه؟ من هرچيزي كه ببينم رو بدون تحريف، كم و كاست يا اضافه كردن گزارش مي‌كنم.

عباسی : توی زندگی روزمرّه‌تون بیشتر از چی لذت می‌برید؟

ضیابری : در زندگي روزمره از وبگردي، خوندن چند جمله از يك زبان بيگانه، خوردن چاي، نون بربري داغ و پنير موقع بعداز ظهر و نشستن زير كولر لذت می‌برم.

عباسی: اینکه آدم برای رسیدن به اون چیزی که می‌خواد باید به هر در و تخته‌ای بزنه، چقدر تأیید می‌کنید؟

ضیابری : اگه اين درو تخته در چارچوبهاي اخلاقي و انساني بگنجه، موافقم! به طور كامل تاييد مي‌كنم. البته اون چيزي كه آدم مي‌خواد هم بايد در يك سري چارچوبها بگنجه. متاسفانه خيلي‌ها آداب به در و تخته زدن رو نمي‌دونند و معمولاً كل در و پنجره و لولا رو از جا در ميارن.

عباسی : پس نظرتون اينه که فقط به در و تخته بزنيم، نه به چهار چوب. درسته؟

ضیابری : دقيقاً.

عباسی : نظرتون در مورد شناسنامه دار کردن سايتها چیه؟

ضیابری :  هر چيزي بايد شناسنامه داشته باشه. به عبارتی هر قالب فرهنگي، بايد يك شناسنامه يا وسيله‌يي براي شناخته شدن داشته باشه.

دقيقاً نمي‌دونم چه طرحيه. ولي خوب،  فكر مي‌كنم كار خوب و موندگاريه. البته اگه همت انجام دادنش وجود داشته باشه.

عباسی : چقدر آزادي تو نوشتن وبلاگ دارین، آيا مي‌تونین همه حرفايي که دلتون ميخواد رو تو وبلاگ بزنین يا نه؟

ضیابری : نمي‌دونم چرا. اما من به شخصه در نوشتن وبلاگم به طور كامل احساس راحتي مي‌كنم. فقط ممكنه يك سري مصلحت‌انديشي‌هاي شخصي باشه كه بعضي مواقع باعث مي‌شه چيزهايي رو ننويسم. ولي خوب، حداقل سيد ايمان ضيابري هر چه دل تنگش مي‌‌خواد در وبلاگش مي‌نويسه.

عباسی : در مورد نامه الهام که به قوه قضاييه نوشته و از رسانه ها شکايت کرده؛ به نظر شما اين محدوديت‌ها باعث نمي‌شه که روزنامه نگاران و خبرنگاران کارشون رو نتونن درست انجام بدن؟

ضیابری : راستش من فكر مي‌كنم وضعيت مطبوعات در دولت نهم، خيلي بهتر از وضعيت مطبوعات دولت هفتم و هشتمه! چون در دولتهاي قبلي، نشريات فكر مي‌كردن حضور خاتمي يعني ايجاد فضاي مطبوعاتي مثل آمريكا پس هر طور دلمون خواست واقعيات رو بنويسيم. اما در اين دولت، روزنامه‌نگارها مي‌‌دونن تا چه حدي بايد از دولت انتظار داشته باشند. در نتيجه مي‌بينيم كه فضا خيلي آرام، بي‌خطر و البته راكده. اين ركود شايد به ضرر دولت باشه. ولي به ضرر مطبوعات نيست.

 راستش نامه‌ي آقاي الهام به قوه‌ي قضاييه رو نخوندم. در نتيجه نمي‌تونم دقيقاً نظر بدم. ولي خوب، مطمئناً هرچه مطبوعات بيشتر محدود بشن، دامنه‌ي عمل دولت هم محدودتر مي‌شه. همينطور وجهه‌ي بين‌المللي دولت زير سوال مي‌ره. دولتمرداي ما خوب مي‌دونن كه براي بقا و كسب اقبال عمومي نياز به رسانه‌ها دارن.

عباسی : به نظر شما پیام این عبارت چیه؟ "من پنجره بر دوش به دنبال نسیمم!" اصلا پیام خاصی را در بر گرفته یا نه؟

ضیابری :  خوب هرجمله‌ي ادبي مي‌تونه يك پيام داشته باشه. نسيم قاعدتا بايد از يك مجرا بوزه. ما مجرا رو داريم. فقط كافيه ندويم و يك جا بايستيم! نسيم اونوقت خودش مي‌وزه.شايد مثل همون آب در كوزه و ما تشنه لبان مي‌گرديم باشه.

امّا پيامش...؛ فكر مي‌كنم پيامش دعوت آدمها به آرامش، دعوت به تفكر و دعوت به تامل در مورد داشته‌هاست.

عباسی : بالاترین مقامی که دائم به شما چشمک می‌زند و در انتظار شماست، چه مقامیه؟

ضیابری : دبير كلي سازمان ملل. من هيچ وقت دنبال مقام نيستم. اما فكر مي‌كنم اين جايگاه كه حداقل چهل سال ديگه به دست مي‌آد، فرصتي براي خدمت به نسل بشر و همينطور برقراري صلح و عدالت در دنياست.

عباسی : شاید به عنوان آخرین سوال، این همه موفقیت را برای چه می‌خواهید؟

ضیابری : باور مي‌كنيد من هيچ موفقيتي نمي‌خوام. ببينيد، من احساس مي‌كنم يك رسالت عظيمي روي دوشم هست و در قبال مردم دنيا وظيفه‌يي دارم. اين وظيفه هميشه يك سنگيني خاصي نسبت به ساير وظايف روي دوشم داره و تا به طور كامل انجامش ندادم هم بي‌خيال نمي‌شم. من در يك كلام، بايد به مردمي كه بلد نيستند و به هر دليلي در دنيا آتش افروزي مي‌كنند، ياد بدم كه چه طور دوستانه كنار هم زندگي كنند. شايد حتي روزي با مردم فلسطين و اسراييل چنين پيوندي برقرار كردم. تا اين لحظه هم همه‌ي كارهايي كه كردم در راه همون هدف بوده. برقراري صلح، عدالت و سوق دادن اذهان مردم به طرف مشكلات عمده و عديده‌ي نسل بشر، بچه‌هايي كه براي خوردن حتي تكه ناني ندارند، آواره‌هاي جنگي و خلاصه همه‌ي كساني كه به هر دليلي قرباني ناعدالتي و فقر هستند.

عباسی : خب حالا چيزي که قرار بود در پايان مصاحبه مطرح کنيد را بفرمائيد.

ضیابری : شما با سوال پاياني‌تون، تيري كه در ذهن من بود رو از كمان رها كرديد. من دوست دارم زماني كه همه‌ي دينم رو به نسل بشر ادا كردم، اون روز از دنيا برم. اما رفتن من براي مردم دنيا همراه با يك افسوس و حسرت عميق خواهد بود. كساني كه من و رسالتم رو درك نكردند، كساني كه اهداف من رو نخواستند، كساني كه در دنيا آتش افروزي كردند و كساني كه دانايي رو سرلوحه‌ي زندگي خودشون قرار ندادند. شايد امروز من در پيشگاه مردم دنيا يك متهم باشم! ولي تاريخ من رو تبرئه خواهد كرد. سوالات كارشده‌ي شما كه كاملاً مشخص بود از قبل روشون فكر شده بود، من رو به چالش فكري واداشت. شما من رو به فكر كردن وداشتيد. يعني هم شما عبادت كرديد و هم من. ازتون متشكرم.

عباسی: در هر حال از اينکه وقتتون رو به بنده اختصاص داديد، ممنونم.

ضیابری : من انجام وظيفه كردم. يا علي مدد ....... شبتون قشنگ ....... خداحافظ، همين حالا.

خیلی دور خیلی نزدیک ، شاید درست جلوی چشم ما ، شایدهم فرسنگها دورتر ، هر چی که هست ، هست . ما آدما شاید اون چیزایی رو که به ما خیی نزدیک هستن رو نمی بینیم ودنبال همون چیزا تو دور دست زندگی خودمون می گردیم. اما شاید یه زمانی بتونیم این نقیصه رو برطرف کنیم .

عطا افشاری از جمله آدماییه که وقتی نوشته هاش رو می خونی ، بخصوص دل نوشته هاش رو ، این حس بهت دست میده که شاید ،شاید یه روزی بتونی به اون چیزایی که خیلی دورن ، خیلی زود دست پیدا کنی . حرفاش رو که بخونی یه دنیا تجربه توشه و یه دنیا حرف که زده و یه دنیای دیگه حرف که نزده هنوز باقی مونده و خواننده هاش رو منتظر نگه میداره که بقیه رو بشنوه و بخونه .

مصاحبه‌اش رو با هم بخونيم:

عباسی : خودتون را بطور کامل معرفي كنيد

عطا افشاری : من عطا افشاري، دانش‌آموخته‌ی رشته‌ی علوم تربيتي و دانشجوي رشته‌ی خبرنگاري با گرايش استراتژيك؛ دبير دبيرستان‌هاي تهران و حدود 12 سال هم هست كه در عرصه‌هاي مختلف خبر و رسانه كار مي‌كنم. مدتي گزارشگر راديو بودم و سپس مدتي در مركز قم سردبير برنامه‌هاي زنده راديويي بودم.

بعد از اون سراغ تلويزيون رفتم و برنامه‌سازي كردم. چند فيلم كوتاه هم ساختم. تجربه‌ی بازيگري و کارگرداني تئاتر هم دارم و در سال 72 جايزه‌ی اول كارگرداني تئاتر رو از جشنواره‌ی كشوري سوره گرفتم.

با راه‌ اندازي شبكه‌ی خبر به جمع خبرنگاران لاين شبكه پيوستم و تا سال 81 در اين شيكه كار كردم و از آن سال تا‌كنون هم خبرنگار سياسي خبرگزاري فارس هستم.

عباسی : چرا به دنياي مجازي وبلاگ رو آوردين؟

عطا افشاری : به نظر مي‌رسد در عصر ارتباطات و فرآيند جهاني شدن بايد هر چه سريع‌تر خودمون رو به ابزار روز دنيا براي گفتگو و تعامل با آدمهاي اين دوره آماده كنيم و باز به نظر مي‌رسد وبلاگ بومي‌ترين خصوصي‌ترين و در عين حال عمومي و جهاني‌ترين ابزار براي همراهي با آدمهای اين روز جهان است.

از اين‌رو از وقتي كه احساس كردم كه براي آدمهاي ديگر حرفي براي گفتن دارم و بدون لكنت مي‌تونم اونا رو بگم وارد دنياي مجازي وبلاگ نويسي شدم.

عباسی : فرق وبلاگ نويسي با يادداشت‌هاي شخصي كه پيش از اين تو دفترهاي خاطراتمون مي‌نوشتيم چيه؟

عطا افشاری : اگه خاطر همه‌مون باشه قديم‌ترها هر كدوم ما (به ويژه دختر خانوما) براي خودمون يه دفتر خاطرات داشتيم كه از وقتي نوشتن را ياد مي‌گرفتيم توش يادداشت مي‌كرديم.

موقعي كه دبستان بوديم براي اين افه بيايم که ما هم سري تو سرا داريم و با يه غرور خاصي اين دفتر رو جلوي چشم خانوم معلم يا بچه‌هاي كلاس در مي‌آورديم و تكليف شب رو توش مي‌نوشتيم. بعد هم آخر سال وقتي موقع خداحافظي مي‌شد از بچه‌ها يادگاري مي‌گرفتيم و از بچه‌ها مي‌خواستيم تا برامون يادگاري تو همين دفترا بنويسند.

خلاصه با بزرگتر شدن ما شكل اين دفتر و محتواي مطالب اون جدي‌تر و حجيم تر شد و گاهي اونقدر جدي مي شد كه بعدها مي‌شد يه كتاب پر فروش و بدون اينكه بدونيم سالها نويسنده بوديم و خودمون خبر نداشتيم.

حالا اون دفتر يادداشت‌ها جاي خودش رو به وبلاگ داده تا متناسب با نيازهاي امروز توش مطلبي بنويسيم كه حالا مي‌دونيم به اندازه‌ی آدماي كره خاكي كه دسترسي به اينتر نت دارند، مخاطب داره.

عباسی : نظرتون درباره‌ی فرهنگ وبلاگ نويسي در ايران چيه؟

عطا افشاری : جواب اين سوال را با يه عبارت مي‌دم: ما ايرانيا عادت داريم شيپور رو از سمت گشادش بزنيم براي همين با افراط و تفريط، از اين ابزار جهاني به خوبي و درستي استفاده نمي‌كنیم .

عباسی : شما از چه رنگي خوشتون مياد؟

عطا افشاری : من قرمز.

عباسی : چرا قرمز؟

عطا افشاری : چون توي اين رنگ فاصله ميان عشق و نفرت وحماسه و شور خيلي ظريفه.

عباسی : تا حالا شده خواب ببنيد مردين؟

عطا افشاری : آره خيلي زیاد! اصلا خوابيدن خودش مردن موقته.

عباسی : خب، بعدش چه احساسی دارین؟

عطا افشاری : مثل بقيه مثل بازيگر سينما كه توصحنه فيلم كشته مي‌شه و بعد از فيلمبرداري بلند مي‌شه لباسش رو مي‌تكونه مي‌ره دنبال زندگي‌اش، منم مي‌رم تا ادامه زندگي رو ببينم.

عباسی : آخرين فيلمي كه ديد چي بود؟

عطا افشاری : اگه منظورتون فيلماي مجاز رو پرده رو مي گيد، به نام پدر رو ديدم كه به نظرم يه عقبگردی براي حاتمي كيا بود. اما اگه منظورتون سينماي آمريكاست، خب من هرشب فيلمهاي زيادي می‌بينم. اصولا من عاشق سينمام. آخرين فيلم خارجي هم كه ديدم "غرور وتعصب" بود كه خيلي ازش لذت بردم.

عباسی : چرا آدما عاشق مي‌شن؟

عطا افشاری : بايد بگم عشق جزئي از سرشت بشره. منتها ما آدما گاهي مسير رو درست نمي‌ريم و به هر احساس پوچي عشق مي‌گيم. ولي ادبيات و فرهنگ ما از عشق موج مي‌زنه. بماند كه امروز، عشق كالاي كميابي است كه بعضي‌ از ما آدما به اون راحت چوب حراج مي‌زنيم.

عباسی : جنگ رو دوست داريد يا صلح رو؟

عطا افشاری : خب معلومه صلح رو. جنگ واژه كثيفيه. ولي يادمون باشه زندگي ما آدما يه نوع جنگيدنه. جنگيدن با زشتي‌ها و پلشتي‌ها! چقدر قشنگه كه با صلح براي مبارزه با زشتي‌ها و كجي‌ها بجنگيم!

عباسی : و سوال آخر: بزرگترين آرزوتون چيه؟

عطا افشاری : بزرگترين آرزوي من اميده. تا اميد هست اصلا آرزو معني نداره. چرا كه تنها راه نجات عشق به فرداست. و اميد به دنياي با صفا كه تو اون جنگ نباشه، كودكي مجبور نباشه سر چهارراه گدايي كنه، مادرا و پدرا از هم طلاق نگيرن...

خدا به همه‌مون آگاهي و معرفت بده و ماها ياد بگيرم و بفهميم كه تمام اين دنيا براي همه ما زبان نشانه و اشاره براي رسيدن به خوشبختيه.

عطا افشاری : قربان همه شما خوبان.

عباسی : توفیقتان روز افزون باد .

عبور از چراغ قرمز ، سرعت غير مجاز ، سبقت غير مجاز ،‌ صحبت با تلفن همراه هنگام رانندگي ، نبستن كمر بند ايمني و ....... ، همه اينا وقتي كه آدم يه افسر رو تو خيابون مي بينه وقتي كنار هم قرار ميگيرن تنها چيزي كه به ذهن آدم ميارن كابوس  يه برگ جريمه سنگين و التماس و درخواستهايي كه به افسر بايد بشه  است . اما تا حالا به اين فكر كرديم كه افسري كه يه دسته برگه جريمه دستش گرفته اصلا با ما دشمني نداره ، نه نمي خوام مثل آدمايي كه هميشه دلشون ميخواد روضه خوني كنن بگم كه بايد به قوانين احترام بذاريم تا اين بلاها سرمون نياد و از اين حرفاي تكراري ، اما يه حرفايي رو تو وبلاگ " خاطرات يك افسر وظيفه "  ميخونيم كه باعث ميشه نظرمون نسبت به افسرهاي وظيفه  و برگه هاي جريمه تو دستشون  و قيافه هاي در هم و خسته اونا عوض بشه ، حداقل براي من و كساني كه با اين وبلاگ آشنا هستن به اين شكل بوده .

صحبت هاي افسر وظيفه رو بخونيد:

محبوبه بوجار:  نام

محمد : محمد

محبوبه بوجار:    سن

محمد : 24

محبوبه بوجار:  چند ماهه آش خوريد؟‌

mohammad اي 18 ماهي ميشه .

محبوبه بوجار:    تحصيلات؟

محمد :مهندسي شيمي

محبوبه بوجار:   و مسلما از اينكه از تخصص شما در اين دو سال استفاده نشده ناراحت هستيد؟

محمد : به نظر من دو سال خدمت سربازي براي افراد تحصيل كرده به باد رفتن دو سال از بهترين دوران زندگيست

و البته از دست رفتن نيروهاي متخصص كه ميتونن  سرمايه هاي خوبي براي كارهاي مفيد باشن؟

صد در صد

محبوبه بوجار:   صد در صد

 چي شد كه به فكر افتادين خاطرات خودتون رو بنويسيد ؟

 هدف من از نوشتن خاطرات يك افسر وظيف انتقاد از شيوه بكارگيري اقشار تحصيلكرده در سيستم خدمت وظيفه عمومي ، به طور عام و در راهنمايي و رانندگي به طور خاص  بود

محبوبه بوجار:   چرا پرشن بلاگ رو انتخاب كرديد؟

 خوب چون از قبل با پرشين بلاگ آشنايي داشتم

 محبوبه بوجار:   به چه شكل؟

محمد : در دوران دانشجويي يكي از دوستام پرشين بلاگ رو بهم معرفي كرد

محبوبه بوجار:   دوستانتون در مورد وبلاگ شما چه نظري دارن؟

  منظور از دوستان هم دوره اي هاي شماست البته ؟

محمد : همخدمتيهاي من از وجود اين وبلاگ خبري ندارن

محبوبه بوجار:    حتي اون كساني كه گاهي تو وبلاگتون ازشون اسم ميبريد؟

محمد : بعضي از اونا امكان اتصال به اينترنت رو هم ندارن

محبوبه بوجار:   فكر ميكنيد اگر بالا دستي هاي شما از اين وبلاگ با خبر بشن چه عكس العملي داشته باشن ، عكس العمل نظامي منظورم نيست ، كلا به نظرتون خوششون مياد يا نه ، به عنوان يه خواننده وبلاگ ، نه يه ارشد نظامي؟

محمد : به نظر من آنچه من در اين وبلاگ نوشته ام براي بالادستيهامون  تازگي نداره بنابراين فكر نميكنم چيز جديدي دستگيرشون  بشه

محبوبه بوجار:  وظيفه يه افسر وظيفه كه با يه دسته برگه جريمه سر چهار راه ايستاده چيه؟

 محمد : ببخشيد منظورتون اينه كه نظر شخصي بدم يا اينكه آنچه به ما ميگن انجام بديد رو بگم

محبوبه بوجار:   هر دو رو بگيد ، البته من بيشتر نظر شخصي مد نظرم بود ، اما حالا كه اينطور برداشتتون بود از سوال هر دو رو بگيد ؟

محمد : البته وظايفي كه بر عهده افسران وظيفه قرار داده ميشه  بسته به محل خدمت متفاوته   اما به طور كل ميشه  گفت كه وظيفه  آنها برخورد با تخلفات رانندگيه .

اما نظر خودم به نظر من پليس اولين فرديست كه در خيابانها توجه را به خود جلب ميكنه  و مردم از او انتظارات زيادي دارند . مردم انتظار دارند با پليسي خوشرو و خوش برخورد مواجه بشن  . بچه ها دوست دارند هميشه به احساساتشان توجه داده بشه  . ولي با اين شيوه استفاده از افسران وظيفه ما هميشه با يك عده انسان خسته و افسرده چه از نظر روحي و چه از نظر جسمي مواجه هستيم

محبوبه بوجار:   با كساني كه تو خيابون جريمه اشون ميكنيد خوش برخورد هستيد يا نه هميشه با قيافه اخمو و جدي ميريد جلو كه طرف حساب كار دستش بياد؟ 

محمد : راستش من هميشه سعي ميكنم خوش برخورد باشم . اما بعضي موا قع خستگي از سرپا ايستادنهاي متوالي ، نداشتن حتي يك روز تعطيل در طول چند هفته ، و برخورد نامناسب كساني كه جريمه ميشن  دست به دست هم ميدن تا قيافه ما هم عبوس و اخمو بشه

محبوبه بوجار:   اولين باري كه حرفي بدي شنيدي ( ناسزا ) چه حسي بهت دست داد؟

محمد : احساس خوبي نبود . با خودم گفتم چرا بايد براي كاري كه خودم هيچ علاقه اي به آن ندارم و مجبور به انجام آن شده ام فحش بشنوم .

محبوبه بوجار:   مقابله به مثل كه نكردين و جريمه بيشتري بنويسيد؟

محمد : نه يعني مبلغ جريمه ها به اندازه كافي زياد هست كه ديگه احتياج به مقابله به مثل نيست

محبوبه بوجار:   و اولين برگ جريمه رو با چه حسي نوشتي ؟ خوش آيند بود ؟ يا نه ناراحت كننده ؟

محمد : راستش يادم نيست

محبوبه بوجار:   و آخرين سوال : بعد از تموم شدن خدمت دوست داري به اين كار ادامه بدي و به استخدام در بيايي ؟

محمد : به هيچ وجه . راستش ما در اين دو سال چيزايي ديديم كه ديگه پشت سرمون هم نگاه نميكنيم

محبوبه بوجار:   و حرف آخر خودتون بدون سوال من ؟

محمد : من در اين وبلاگ سعي كردم از شخصي نويسي پرهيز كنم  . هر چند در اين كار موفق نبودم و هر از چند گاهي نوشته هايم آلوده به درد و دلهاي شخصي ميشد و خواننده احساس ميكرد كه من براي اين مينويسم كه ديگران دلشان به حالم بسوزد در صورتيكه اينگونه نبود و من تنها ميخواهم اگر خواننده در خيابانها با پليس برخورد ميكند آنسوي قضيه را هم ببيند